In memoriam: Rosali Herder

9 oktober was het afscheid van Rosali Herder. Brigitte Wielage sprak namens de Diemense VVD de volgende woorden:

Rosali Herder

Vandaag nemen we afscheid van Rosali Herder. Een markante dame uit Diemen. Ze is wethouder geweest. En raadslid en zo heb ik haar leren kennen.

Ik noemde haar wel de Sophia Loren van Diemen. Want ik vond je een mooie vrouw. Nu nog zo mooi, hoe prachtig moet je wel niet geweest zijn in je jonge jaren. Daar liet je niet veel over los. Dat was geweest. Mondjesmaat vertelde je me erover.

Je had niet veel op met het huwelijk. Maar des te meer met de liefde. En ook ik heb die in overvloed mogen ontvangen. En over de liefde hebben we wel veel gepraat. 

Toch wist ik lang niet alles van je. Je leeftijd heb je lang verborgen gehouden voor iedereen. En met succes. Vaak sprak ik mensen die echt dachten dat je facebook leeftijd je echte leeftijd was. En je zei ook; Brigit als je 50 bent geweest moet je niet meer zeggen hoe oud je bent want je wordt er op afgerekend.

Je huis was net zo kleurrijk als jijzelf. Je rode keuken, je schilderijen aan de wand. Je tuin. Het was jouw paradijsje. Je dieren waren je alles en gelukkig hebben ze beiden een liefdevol onderkomen gevonden.

Wat hebben we van je genoten in de raad. Je ogen vertelden me als je ons betoog goed vond. En je had pret oogjes als je zaken aan de kaak stelde die niemand anders zo durfde te poneren als jij. Je kon ook heerlijk vilein naar me kijken als je een ander standpunt in nam dan wij. Zo van ‘sorry hoor maar   hierin ga ik niet met jullie mee’.

De werkzaamheden voor de raad waren heel belangrijk voor je. Het was als een levenselixer. Daarbij was je wars van opsmuk. Een lintje wilde je echt niet en je ging er ook nooit prat op dat je ook wethouder was geweest. Je hebt tot het allerlaatst je taken met passie volbracht. Je ombudsvrouw functie vervulde je het liefst.

Het ziek en afhankelijk worden viel je zwaar. Je zei me na je eerste ziekenhuisopname: “Het is alsof ik op een andere planeet ben geweest. Mijn eigenwijsheid wil ik niet kwijt, wel leren van een ander. Maar Brigitte ik heb mijn hele leven alles zelf moeten oplossen en ik heb het gered. Dan neem je niet alles klakkeloos aan”.

Vaak vertelde je me hoe veel  ik op je dochter leek die ook in december is geboren, op bijna dezelfde datum. Ook een boogschutter zei je dan. En dat het  voelde alsof ik ook je dochter was. Maar juist omdat we geen moeder-dochter relatie hadden maar een vriendschapsrelatie konden we denk ik zo goed met elkaar overweg. We voelden elkaar verbazingwekkend goed aan. We waren onzichtbaar altijd met elkaar verbonden. Je dochter Marie Louise verbaasde zich wel eens hoe wij tegen elkaar spraken. Wat ik tegen je durfde te zeggen…. Het begint al met tutoyeren…

We vonden ook dezelfde dingen leuk. Als ik zei dat ik nog eens de flamenco wilde leren dansen zei je ‘oh maar dat heb ik ook gedaan’. Ik zag het zo voor me! En getennist heb je ook.

Uiteindelijk is Marie Louise je dochter. Zij heeft de laatste maanden je met alle liefde verzorgd. Op gepaste afstand heb ik jullie gevolgd en soms ingesprongen waar ik kon helpen. Wat een cadeau hebben jullie gehad om de tijd te hebben alles te zeggen wat nodig was en afscheid van elkaar te nemen. Ik heb bewondering voor Marie Louise en ik weet hoeveel je van haar, je zoon Richard  en je kleinkinderen hebt gehouden. Maar je was ook dol op je zusjes en je nichten. Je sprak altijd vol trots en met liefde over hen. Ik hoorde je ook altijd bijvoorbeeld over je nichtje Charmaine die je vaak bezocht. Daar was je blij mee!

We gaan Rosali enorm missen. Ik hoop dat zij haar rust nu heeft gevonden en zal haar nooit vergeten. Ik wens de familie veel sterkte toe met het verwerken van dit voor jullie ongetwijfeld grote verlies.